1) rzetelnie, z poszanowaniem praw autorskich, korzysta z informacji; 6) rozwija umiejętności samodzielnej prezentacji wyników swojej pracy. Ogólny cel kształcenia. Uczniowie analizują wątek podróży Odyseusza, odczytując w niej metaforę życia ludzkiego. Kształtowane kompetencje kluczowe. porozumiewanie się w języku ojczystym; 14.Z rozkazu Dzeusa,Odys wraca do domu. 15.Spotkanie na morzu z Posejdonem. 16.Odyseusz na wyspie Feaków i podarunki od nich. 17.Powrót do Itaki i spotkanie z Ateną. 18.Odyseusz w domu w przebraniu żebraka. 19.Spotkanie z synem Telemachem i krwawa zemsta na zalotnikach swej żony. 20.Opowieśc Odysa o swej tułaczce. 21.Odyseusz w nowej Pipkolizek. Daleko jest. Całą Grecję musiał opłynąć a znając Odyseusza , to w każdym porcie gdzie stawał na postoje, chciał pewnie solidnie zaruchać ;) No to ,te 10 lat mu tak zeszło ;) Zobacz 1 odpowiedź na pytanie: Jaka jest odległość od Troi do Itaki? Każdy z nas jest Odysem, co wraca do swej Itaki. Tak przeczytać możemy w wierszu polskiego poety Leopolda Staffa, pt. „Odys”. Czy autor ma rację, porównując doczesne społeczeństwo (a raczej jego jednostki) do mitologicznego dowódcy wojsk spod Troi? Z pozoru wydaje nam się, że nie. 10. Zapędzenie okrętów Odyseusza w morskie przestworza. 11. Dotarcie do kraju Lajstrygonów. 12. Zatopienie statków Odyseusza z łupami. 13. Dotarcie do wyspy czarodziejki Kirke. 14. Zamiana części załogi w świnie. 15. Roczna gościna na wyspie czarodziejki. 16. Dotarcie do krainy Kimeryjczyków. 17. Przepowiednia Tejrezjasza. 18 Bohater mocno w nie wierzył. Przed wojną trojańską i po powrocie do Itaki Odyseusz posiadał bardzo pozytywny stosunek do życia. W trakcie wojny i podczas podróży powrotnej bohater zapewne miewał okresy duchowego załamania, jednak nigdy nie zatracił sensu życia i nie użalał się nad swoim losem. Z natury Odyseusz miał łagodne UhHTY6D. Po poślubieniu Penelopy Odyseusz doczekał się syna Telemacha. Nie mógł jednak długo nacieszyć się ojcostwem, ponieważ musiał wyruszyć na wojnę trojańską i zrezygnować na jakiś czas z wychowania jedynaka. Nie przypuszczał wówczas, że kilka miesięcy zamieni się w kilkanaście lat. Po zakończeniu wojny, gdy Odyseusz wracał ze swymi ludźmi do rodzinnej Itaki i cieszył się, że za dwa tygodnie przytuli synka i żonę – rozpętała się straszliwa burza na morzu. Huragan uszkodził maszty i żagle do tego stopnia, że w napotkanej przystani musieli zrobić postój i naprawić popsute rzeczy. Po ponownym wypłynięciu i pokonaniu całego Morza Egejskiego, nagle zerwał się wicher i zaniósł statki Odyseusza ku nieznanym wybrzeżom, jako się okazało później do kraju Lotofagów. W nieznanej krainie bohater ujrzał magiczne łany lotosów zamiast zboża – spróbowanie ich łączyło się z podjęciem decyzji o niewracaniu do domu – były aż tak smaczne. Odyseusz musiał użyć nieludzkiej siły, by z powrotem wciągnąć swoich łakomych kompanów na okręty. Żeglując po Morzu Sycylijskim Grecy przypłynęli po jakimś czasie do ziemi należącej do posiadających jedno oko na środku czoła cyklopów. Zastali tam pasące się na a urodzajnej ziemi owce i kozy. Spragniony Odyseusz wziął wino i z dwunastoma towarzyszami poszedł poznać dziwnych mieszkańców. Po wejściu do pieczary Polifema (najpotężniejszy wśród cyklopów) - syna Posejdona, nie zastali go jednak. Gdy w końcu wrócił - „wielki jak góra” – bohaterowie wystraszyli się jego ogromnej postury. Ukrywszy się w cieniu obserwowali, jak cyklop zapędził kozy, owce i barany do środka, a potem zamknął wejście pieczary ogromnym głazem i rozpalił ognisko. Światło płomienia spowodowało, że olbrzym ujrzał nieproszonych gości. Gdy Odyseusz przedstawił się jako „Nikt”, zdenerwowany Polifem rozszarpał i zjadł kilku jego ludzi obiecując, że jego zostawi sobie na koniec. Odyseuszowi udało się upić go winem (nigdy wcześniej nie kosztował takiego trunku) i uśpić, co umożliwiło sprytnemu żołnierzowi oślepienie cyklopa - rozgrzał „tęgi kół z drzewa oliwnego, a gdy się drzewo zajęło, wraził rozżarzoną głownię w oko Polifema”. Zdezorientowany i prawie nieprzytomny z bólu cyklop zaczął szukać po omacku Odyseusza i jego towarzyszy, lecz oni pochowali się w zakamarkach pieczary. Nie wiedząc do robić, Polifem siadł przy wejściu i czekał. Wtedy Odyseusz wymyślił plan – poprzywiązywał się z żołnierzami pod brzuchy baranów i tym sposobem wydostał ich z pieczary gdy cyklop odsunął głaz, chcąc wypuścić trzodę. Zdawszy sobie sprawę z ucieczki oprawców, Polifem zaczął zwoływać sąsiadów cyklopów z pomocą. Gdy pytali, kto mu wypalił oko, krzyczał: „Nikt! Nikt!”, co spowodowało, iż wzięli go za szalonego i rozeszli się do domów. strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 -Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij Odpowiedzi kocham<3 odpowiedział(a) o 11:48 Sycylią a boga Troja 3. Kraina Kikonów4. Kraj Lotofagów5. Pieczara Polifema6. Wyspa Eolii7. Kraina Lajstrygonów8. Wyspa Kraina Kimeryjczków10. Wyspa Kirke11. Wyspa Syren12. Potwory Skylla i Charybda 13. Wyspa Boga Słońca Heliosa14. Wyspa Ogiggi15. Państwo ItakaPS. Tego pierwszego nie musisz pisać. Na pewno jest dobrze bo moja pani z polskiego nam to dyktowałaPozdrawiam Papa Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub (Wędrówka) Homer „Odyseja” Motyw długiej wędrówki, pełnej trudów i niebezpiecznych przygód, nieodłącznie kojarzy się z Odyseuszem, królem Itaki, który po zakończeniu wojny trojańskiej powracał do domu. O jego dziesięcioletniej tułaczce opowiadają mity, lecz najpiękniej przedstawił ją Homer w 24 księgach swojej epopei, zatytułowanej Odyseja. Akcja utworu – rozgrywająca się w ciągu czterdziestu dni – rozpoczyna się w dziesiątym roku podróży Odysa i opisuje ostatni etap wędrówek i przygód bohatera spod Troi. Pozostałe wydarzenia przedstawione zostały w retrospekcjach. Epopeja przedstawia Odyseusza w różnych rolach. Poznajemy go między innymi jako sprawiedliwego króla Itaki, dobrego ojca i wiernego męża (Odyseja), doskonałego wojownika, wodza drużyny, ale przede wszystkim jako wędrowca uparcie dążącego do celu. W trakcie wędrówki przeżywa wiele przygód, napotyka na liczne trudności, które dzięki roztropności, odwadze i sprytowi zawsze umie pokonać. Niezwykłą pomysłowością wykazał się na przykład król Itaki na wyspie Cyklopów, gdzie dzięki sprytowi uratował siebie i swoich towarzyszy przed straszliwym, jednookim Polifemem. Cyklop pożarł sześciu ludzi Odysa, a jego wraz z pozostałymi żeglarzami uwięził w pieczarze. Przebiegły Odys, widząc grozę sytuacji, przedstawił się Cyklopowi jako Nikt, spoił go winem, a gdy olbrzym zasnął, wyłupił mu oko, wbijając w nie zaostrzony kół oliwny. „Srodze zawył, aż wyciem odtętniła srogiem Pieczara. My ze strachu wleźli w kąt głęboko. Kiklop z oka kół wyrwał zbryzgany posoką I od siebie precz cisnął w zajadłej wściekłości, I jął na gwałt Kiklopy wołać, co w bliskości Mieszkali po pieczarach skał wietrznych. Ci, owi, Usłyszawszy krzyk wielki, w pomoc Kiklopowi Przybiegli i jaskinię obległszy dokoła Pytali, co się stało i po co ich woła. „Polifemie, co tobie, że w tej nocy ciemnej Tak wyjesz i nam spędzasz z powiek sen przyjemny? Czy ci jaki śmiertelnik skoty twoje kradnie? Czy samego morduje gwałtem albo zdradnie?” Polifem na to z jamy tak im odpowiada: „N i k t mię zdradą morduje, to nie gwałt, lecz zdrada.” Oni na to: „Jeżeli ciebie tu w jaskini Nikt zdradą nie morduje ni gwałtu nie czyni, Toś chory z Zewsa woli, nic ci nie pomożem. Módl się do ojca twego, który włada morzem.” Tak mówili i poszli. Serdecznie się śmiałem, Że zmyślonym nazwiskiem tak ich oszukałem. Tymczasem jęcząc z bólu, stękając bez przerwy, Kiklop wrota namacał i lekko jak pierwej Podniósł głaz, usiadł w bramie i szukał rękami, By się który nie wymknął z naszych wraz z owcami. Miał on mię za wielkiego głupca, oczywiście Nuż ja łeb sobie łamać,, jak tu znaleźć wyjście, By mych druhów i siebie wydobyć z tej toni, A jedna myśl za drugą jak goni, tak goni. Gra o życie... Jakiegoż zażyć tu fortelu? Znalazłem go i lepszym zdał mi się od wielu.” „W jamie były tam tryki wełniste, kudłate, Wypasione, a rosłe i kasztanowate; Te powiązałem wiklą wyjętą z barłogu, Na którym sypiał Kiklop, wróg ludziom i Bogu. Po trzy związałem z sobą: człeka niósł środkowy, Dwa boczne miały bronić ukrytej tam głowy; Trzy zatem niosły druha jednego pod sobą. Jam zaś sobie upatrzył capa, co ozdobą Był trzody; [...] Gdy już dzień zwiastowały blaski różowawe, Ruszyły naprzód samce, by lecieć na trawę, Jarki zaś po obórkach dawały znać bekiem, Że ich wymiona przez noc powzbierały mlekiem. Wtedy okrutny jędzon, choć z bólu się wścieka, Siadł w progu; macał pilnie grzbiet każdego tryka, Lecz ani się domyślał, żem ja popod brzuchy Wełnistych tryków moje popodsadzał druhy.” (IX, Tułacz Odyseusz był człowiekiem bardzo cierpliwym i wytrwałym. Czyż bowiem nie posiadając tych cech, mógłby przez dziesięć lat z takim uporem dążyć do celu, mimo licznych przeciwności losu i nieprzychylności Posejdona, który na prośbę syna, Polifena, utrudniał mu powrót do ojczyzny? Kto inny potrafiłby tak długo znosić niewolę u nimfy Kalipso, która przez siedem lat nie chciała wypuścić Odyseusza ze swojej wyspy? Syn Laertesa był też roztropny i zapobiegliwy. Kazał swoim towarzyszom podróży, o których zawsze się troszczył, zalepić uszy woskiem, a sam przywiązał się do masztu, by nie ulec pokusie czarodziejskiego śpiewu Syren. Po dziesięciu latach tułaczki, dzięki pomocy Ateny, która od początku wspierała bohatera, jak również własnej zaradności, wytrwałości i uporowi, Odyseusz dotarł do Itaki, by połączyć się z wierną żoną Penelopą i synem Telemachem. (Uwaga: szczegółowa informacja o etapach wędrówki Odysa znajduje się na końcu niniejszego opracowania.) Odys stał się bohaterem niezliczonych utworów, które różnie interpretują jego postać. Najczęściej jednak przedstawiają go jako uosobienie wiecznego tułacza, a jego wędrówkę jako symbol drogi człowieka przez życie. Każdy bowiem jak Odys zmagać się musi z losem, doznawać zarówno radości, jak i cierpienia, dokonywać różnych wyborów. Leopold Staff tak oto widzi los człowieka–Odysa: ODYS Niech cię nie niepokoją Cierpienia twe i błędy. Wszędy są drogi proste, Lecz i manowce są wszędy. O to chodzi jedynie, By naprzód wciąż iść śmiało, Bo zawsze się dochodzi Gdzie indziej, niż się chciało. Zostanie kamień z napisem: „Tu leży taki a taki.” Każdy z nas jest Odysem, Co wraca do swej Itaki. DROGA ODYSA DO OJCZYSTEJ ITAKI 1. KRAJ KIKONÓW Odys w walce z Kikonami zdobywa Ismar. [...] zburzyłem miasto, ich samych wyciąłem, potem wziąwszy z miasta kobiety i skarbów bez liku dzieliliśmy je między siebie, by nikt nie odszedł pokrzywdzony. Po niespodziewanej napaści Traków, utracie ludzi, zmuszony zostaje do ucieczki. „Stamtąd płynęliśmy dalej, szczęśliwi, że uszliśmy śmierci,a serce opłakiwało stratę drogich towarzyszy. (IX) 2. KRAJ LOTOFAGÓW Wysłani na zwiady trzej towarzysze Odysa kosztują owoc lotosu: skoro jednak ktoś zje lotosu miodowy owoc, już ani wracać nie chce do ojczyzny, ani dać wieści o sobie (IX). Odyseusz więc siłą sprowadza ich na okręt, gdzie przykuwa ich do ław wioślarskich. 3. KRAJ CYKLOPÓW Dzięki sprytowi Odyseusz unika śmierci z rąk Polifema. Oślepia ludożercę, czym budzi gniew jego ojca Posejdona, który odtąd nie przestanie ścigać bohatera aż do odjazdu z kraju Feaków. 4. WYSPA AJOLII Władcą tej pływającej wyspy jest Ajolos, syn Hippotasa, ulubieniec bogów nieśmiertelnych. „Cały miesiąc mnie gościł i o każdą rzecz pytał [...] a ja mu opowiadałem wszystko za porządkiem. (X) Odys otrzymuje w prezencie worek z zamkniętymi w nim przeciwnymi wiatrami. Gdy z daleka widać już wybrzeża Itaki, towarzysze wykorzystują sen Odyseusza i z ciekawości otwierają worek. „Rozwiązali szawłok i wszystkie wiatry wyleciały. A oni płakali, gdy burza ich porwała i niosła na morze, daleko od ziemi ojczystej. Zbudziłem się i w sercu bez skazy ważyłem: czy rzucić się z okrętu i zginąć w morzu, czy przeciw woli trwać i jeszcze zostać wśród żywych. Wytrwałem i zostałem – zakrywszy się płaszczem leżałem na okręcie [...]. (X) 5. KRAJ LAJSTRYGONÓW Olbrzymi ludojadzi zatapiają część okrętów należących do Odysa i pożerają ich załogę. „Gdy tak zabijano towarzyszy w głębi przepastnej zatoki, sięgnąłem po miecz, który miałem u boku, i odciąłem cumy nawy błękitnodziobej. Kazałem mojej drużynie rzucić się do wioseł, by uciec od nieszczęścia, i wszyscy bili morze z całych sił, w śmiertelnej trwodze. Radośnie spod nawisłych skał na pełne morze mknęła moja nawa, inne natomiast, stłoczone w przystani, zginęły. Płynęliśmy dalej ze smutkiem w sercu – szczęśliwi, żeśmy umknęli śmierci, przybici stratą drogich towarzyszy.” (X) 6. WYSPA AJAJA Zamieszkuje ją Kirke pięknowłosa, dziwna bogini o ludzkim głosie. Czarodziejka częstuje towarzyszy Odysa ziołami, po skosztowaniu których zapominają o ojczyźnie, a następnie dotknięciem czarodziejskiej różdżki zmienia ich w świnie. Odys, który otrzymał od Hermesa odtrutkę, roślinę moly, oraz wskazówki, jak ma postępować z boginką, zmusza ją, by przywróciła żeglarzom ludzką postać. Na wyspie czarodziejki spędza rok, po czym za jej radą udaje się do Hadesu, by zapytać o swoją przyszłość wieszczka Tejrezjasza. „Drużynie ruszającej w drogę powiedziałem: – Myślicie, że oto jedziemy do ojczyzny, a tu inną drogę naznaczyła nam Kirke – do domu Hadesa i strasznej Persefony, by o wróżbę prosić tebańskiego Tejrezjasza. Rzekłem, a w nich lube serce struchlało [...].” (X) 7. WYSPA SYREN Na wyspie pomiędzy wyspą Kirke a Scyllą i Charybdą mieszkają Syreny które czarują wszystkich, co do nich przychodzą. Przepływając obok niej, sprytny Odys zalepia uszy swych towarzyszy woskiem, sam zaś każe się przywiązać do masztu. Wie bowiem od Kirke, że kto nieświadom zbliży się i posłucha głosu Syren, temu już nie wrócić do domu i nie zobaczyć żony i dziatek, idących naprzeciw z radością, bo go Syreny uwiodą swą dzwonną pieśnią. (XII) 8. CIEŚNINA MIĘDZY POTWORAMI MORSKIMI SCYLLĄ I CHARYBDĄ „W środku urwiska jest pieczara mgłą okryta [...] Siedzi w niej Skylla, co straszliwie szczeka [...] to potwór okrutny, nikt się jej widokiem nie ucieszy [...] Ma dwanaście nóg [...], a na sześciu bardzo długich szyjach sześć głów szkaradnych, zębów trzy rzędy, mocne i gęste, pełne czarnej śmierci. [...] Każdym pyskiem wyrywa z okrętu i unosi człowieka [...] Na drugim urwisku boska Charybdis połyka czarną wodę. Trzykroć na dzień wypluwa i trzykroć pochłania.” (XII) Odys wymija Charybdę, ale Scylla porywa sześciu jego towarzyszy. 9. WYSPA TRINAKII Po miesięcznym pobycie na wyspie, nękani głodem towarzysze Odysa, wbrew jego zakazowi, zabijają kilka sztuk pasącego się bydła, które należy do Heliosa, boga Słońca. Gdy wyruszają w dalszą drogę, Zeus, na prośbę Heliosa, każe ich surowo za to świętokradztwo. Raził okręt piorunem, aż zatrząsł się cały. Ratuje się jedynie Odys, który na desce po wielu dniach dopływa na wyspę Ogygię. 10. WYSPA OGYGIA Nimfa Kalipso, córka Atlasa, zakochuje się w Odysie i więzi go u siebie przez siedem lat, obiecując mu nieśmiertelność, jeśli zgodzi się zostać jej mężem. Odyseusz jednak tęskni za domem. [...] mądra Penelopa jest przy tobie pośledniejsza urodą i wielkością, jest bowiem śmiertelna, a ty nieśmiertelna i wiecznie młoda – a jednak tęsknię przez wszystkie dni i pragnę pójść do domu i oglądać dzień swego powrotu. A jeśli na morzu ciemnym jak wino znów mnie któryś z bogów rozbije, wytrzymam, bo w piersiach mam serce na ból hartowane. Już tyle wycierpiałem, tyle się natrudziłem wśród fal i na wojnie, że niech i to jeszcze się stanie. (V) Na rozkaz Zeusa, przekazany Kalipso przez Hermesa, nimfa pozwala Odysowi opuścić wyspę. Daje mu narzędzia i materiały do budowy łodzi i nakazała mu [...], by prując morze Niedźwiedzicę miał po lewej ręce. 11. WYSPA SCHERIA „Dni siedemnaście płynął żłobiąc fale, a osiemnastego ukazały się góry cieniste w ziemi Feaków, która była najbliżej i wyglądała jak puklerz na mglistym morzu. Z daleka, z Gór Solińskich, dojrzał go Pan co ziemią wstrząsa [...] spędził chmury i chwyciwszy w dłonie trójząb zmącił morze. [...] Wielka fala uderzyła na [Odysa] z góry ze straszliwą siłą i przewróciła tratwę. Padł daleko od tratwy, rudel wypuścił z rąk. Nadciągająca burza skłóconych wiatrów złamała maszt przez pół i reje padły daleko w morze. Z rozpaczliwej sytuacji ratuje Odysa Ino. Następnie Odys płynie nago wzdłuż wybrzeża, dociera do ujścia rzeki, gdzie spędza noc w zaroślach. Rano na brzeg przybywa, natchniona przez Atenę, Nauzyka, córka króla Alkinoosa, udziela mu pomocy i wskazuje drogę do pałacu swego ojca. Alkinoos, mądry władca Feaków zamieszkujących wyspę Scheria, przyjmuje gościnnie Odysa, a następnie każe odesłać go na feackim okręcie do Itaki. [...] szlachetni przewoźnicy złożyli w głębi wzięte z domu jadło i napoje, Odyssowi zaś usłali łoże na tylnym pomoście wklęsłego okrętu, by spał spokojnie. On wszedł i położył się w milczeniu [...] na powieki spadł krzepki sen, nieprzespany, najsłodszy, najbliżej do śmierci podobny. (XIII) 12. Odys po 20 latach nieobecności wraca do ojczystej Itaki. zapytał(a) o 21:04 Podróże odyseusza Potrzebna jest mi dokładna mapa myśli o odyseuszu. oto mi chodzi czy ktos wie gdzie to moge znalesc jakis link albo co chodzi mi o taki jagby schemat. Dam naj jak ktos napisze To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź Odpowiedzi Porzucając żonę i syna Telemacha obiecywał jak najszybciej powrócić. Tym czasem lata mijały a wojna nadal trwała . Gdy Troja padła Odyseusz szykował się do drogi. Był przekonany, że najdalej za dwa tygodnie dobije do brzegów Itaki. Na morzu rozpętała się burza . W jakiejś przypadkowej przystani znaleziono schronienie i naprawiono uszkodzone okręty. Przepłynęli całe morze Egejskie. Żeglując po morzu Sycylijskim statki Odyseusza przybyły do ziemi urodzajnej. Wszystko należało do cyklopów . Najpotężniejszy wśród nich był Polifem syn Posejdona . Gdy wróciwszy do swej pieczary natknął się na Odysa i jego ludzi, zjadł czterech . Syn Laetresa poczęstował Olbrzyma kubkiem wina. Pił, pił aż odeszła go przytomność i runął na ziemię . Tymczasem Odys rozpalił ogień , wziął rozżarzoną gałązkę i włożył w oko Polifema. Oślepiony cyklop ryczał z bólu, zaczął prosić ojca :” Spraw, aby Odys groboburca nie wrócił do domu” Zawinąwszy do wyspy Eolii król wiatrów podarował mu miech skórzany , gdzie były zamknięte wszystkie wiatry . Jakoś dziewięć dni i dziewięć nocy żeglował bez przeszkód . Gdy usnął jego towarzysze spodziewając się wielkich skarbów rozwiązali worek , wyleciały srogie wiatry porwały okręty i zapędziły je na dalekie przestwory morza . Po tygodniu dopłynęli do jakiejś wygodnej przystani. Odyseusz z połową załogi został na statku a reszta , poszła w głąb lądu. Niedaleko wybrzeża stał zamek. Urocza czarodziejka Kirke zaprosiła ich do środka .Dała jeść i pić, wówczas zauważyli, że czarownica zamieniła ich w świnie. Jeden z nich zdołał uciec w postaci ludzkiej , przybiegł do okrętu i opowiedział przygodę . Odys sam poszedł do zamku . W drodze spotkał Hermesa, który dał mu ziele zabezpieczające przed magią. Gdy i jego chciała zaczarować on skoczył ku niej z mieczem . Czarownica padła na kolana i błagała o przebaczenie. Kiedy odjeżdżał Kirke powiedziała , że musi udać się na najdalsze krańce zachodu by zasięgnąć rady Tejrezjasza. Długo żeglował zanim dotarł do miejsca wskazanego przez Kirke . Gdy dotarł ten powiedział mu „ I znowu musisz pójść nad morze póki nie spotkasz takiego ludu, który nigdy nie widział morza...” Pomyślny łagodny wiatr zaniósł okręt na wyspę syren. Syreny były to stworzenia morskie , do pół ciała piękne panny resztę miały upierzoną jak u ptaka. Miały głos tak cudowny , że kto je posłyszał odkładał wiosło i zapominał o falach. Wtedy prądy morskie znosiły łódź ku wyrwom , między rafy i rozbijały . Aby towarzysze nie ulegli czarowi syreniego śpiewu , zalepił im Odys uszy woskiem. Sam kazał zaś przywiązać się do masztu mocnymi powrozami .Ledwo przepłynęli. Już czekał na nich nowa groźniejsza przygoda . Pomiędzy wyspą Sycylią a wybrzeżem Italii otwierał się bardzo wąski przesmyk morza . Po obu jego stronach były dwie skały . W jednej mieszkała Skylla. Potwór ze zbliżeniem się okrętu porywał ludzi . w drugiej zaś skale mieszkała Charybda, poczwara straszliwa , która trzy razy na dzień wciąga morze w swą gardziel bezdenną i trzy razy wypluwa połkniętą wodę. Odys kazał podpłynąć pod pieczarę Skylli. W tym momencie wysunęło się sześć paszcz okrutnych i porwało sześciu towarzyszy. Stamtąd dopłynęli do wyspy boga słońca. Załoga natknęła się na stado bawołów . Zabili to, co najtłustsze i zjedli. Wtem słońce się zaćmiło i rozszalała się taka burza , iż wszystkie statki zatonęły. Bóg Helios ukarał ich za to, że ważyli się zabrać woły z jego stada. Ocalał tylko Odys . Po dziewięciu dniach morze wyrzuciło go na brzeg . Rozbitka znalazła nimfa Kalipso. Poiła nektarem Odyseusza i karmiła ambrozią . Niedługo wrócił do zdrowia. Boska wybawicielka obiecywała mu nieśmiertelność i wieczną młodość , prosiła żeby , został jej mężem . On ciągle siedział nad brzegiem i patrzył w stronę rodzinnej Itaki. W ósmym roku miłosnej niewoli przybył posłaniec bogów Hermes. Oto Dzeus roskazuje by się sposobił do powrotu . W kilka dni sporządził mocną tratwę. Odbił się wiosłem od skały przybrzeżnej i popłynął. Samotnego wędrowca dojżał Posejdon . Bóg przypomniał sobie prośbę syna. Wzburzył morze . Nazajutrz Odys obudził się znów wyrzucony na brzeg . Niedaleko kilkanaście panien grało w piłkę. Na jego widok dziewczyny uciekły . Została tylko jedna – królewna Nauzykaa . Dała mu jeść pić i świerze go do ojca . Odys opowiedział jemu o swych przygodach i poprosił o statek . Król i książeta dali mu chojne dary i kilku ludzi na pokład . Odys spał gdy przybyli do Itaki . Wyniesiono więc śpiącego na brzeg. Słońce już było wysoko gdy się obudził . Nie poznał swojej ziemi... Nie wiem czy dokładnie o to chodzi. Jakich myśli? Banda odpowiedział(a) o 22:40 thx ale nie oto chodzi mapa czyli takie cos narysowane muwilem schemat narysowany z opisem to jest mapa mysli tylko potrzebuje tak zwanego gotowca blocked odpowiedział(a) o 08:57 Troja --- Lotofagowie --- Cyklopi --- Siedziba Kirke --- Syreny --- Skilla i Charybda --- Helias --- Wyspa Kalipso --- Wyspa Feaków --- Itaka Tutaj jest mapa: [LINK] . Banda odpowiedział(a) o 13:59 wielkie dzęizeki ale jeszcze nie o taka mape mi chodzi. chodzi mi o mape myśli czyli np na środku jest napis Itaka i od tego straszłki np. odyseusz dalej wojna w troi dalej od troi achilles itp. plz o taka mapke Ajgacia odpowiedział(a) o 17:16 Da ktoś informacje o tej mapie i jego podróżach ? XD Uważasz, że ktoś się myli? lub W epickim wierszu Homera "Odysei", związek Odyseusza z Ateną jest bliski, ponieważ aktywnie pomaga mu odnaleźć drogę z Troi do Itaki, podczas gdy związek Odysa z Zeusem jest bardziej odległy. Zeus trzyma się z dala od ataków Odyseusza i interweniuje tylko wtedy, gdy Atena nalega. Przez całą wojnę trojańską Atena, córka Zeusa, odgrywa aktywną rolę w pomaganiu Achajczykom w pokonaniu Trojan. Pod koniec wojny błaga ojca, by pozwolił jej pomóc Odyseuszowi w powrocie do ojczyzny. Atena wpływa na Księżniczkę Nausicę, pojawiając się we śnie i inspirując ją, by spotkała się z Odyseuszem i pomogła mu. Atena w pewnym momencie przemienia się w małą dziewczynkę i prowadzi Odyseusza za rękę. Gdy Odyseusz dociera do Itaki, Atena staje się pasterzem i rozmawia z nim. Potem zmienia się w jej naturalny wygląd jako bogini, wyjaśnia, że ​​pomaga mu i knuje obalenie zalotników swojej żony. Przebiera Odyseusza za starego żebraka i prowadzi go do wiernego sługi i jego syna, którzy pomagają mu w przeprowadzeniu planu. Po tym, jak Odyseusz wyciąga swój łuk, ujawniając swoją tożsamość, Atena przywraca mu jego prawdziwy wygląd i pomaga mu dokonać zemsty na zalotach. Zeus zachowuje dystans jako obserwator. Interweniuje w imieniu Odyseusza tylko raz, na natarczywość Ateny, kiedy wysyła Hermesa, by przekonał Calypso, by uwolnił Odyseusza.

mapa podróży odyseusza z troi do itaki